×
Assisted Hatching

Assisted hatching

Assisted hatching یک روش آزمایشگاهی است که گاهی اوقات همراه با درمان لقاح آزمایشگاهی (IVF) انجام می‌شود.

 روش IVFشامل لقاح تخمک با اسپرم در محیط آزمایشگاه است. وقتی یک اسپرم موفق به لقاح با تخمک می‌شود، تخمک بارور می‌گردد. در طی IVF، تخم‌های بارور شده به‌ مدت سه تا شش روز از نظر رشد و تقسیم سلولی کنترل می‌شوند، در نتیجه بهترین جنین به امید کمک به باردار شدن در رحم زن قرار می‌گیرد (انتقال جنین) یا می‌تواند برای استفاده‌های بعدی فریز شود. در حالی‌که جنین در حال رشد است، توسط یک پوسته‌ی محافظ به نام زونا پلوسیداzona pellucida)) احاطه شده است. جنین به طور طبیعی با بزرگ شدن، این پوسته را پاره می‌کند که به آن hatching می‌گویند.

هر زوجی که درمان IVF را طی کرده‌اند می‌دانند، داشتن و انتقال جنین، بارداری را تضمین نمی‌کند. جنین منتقل شده مجبور است خود را به داخل آندومتر(لایه‌ی اخلی رحم) بچسباند و برای وقوع بارداری، لانه‌گزینی کند. حدود هفتاد تا هشتاد و پنج درصد جنین‌های منتقل شده لانه گزینی نمی‌کنند. نظریه‌های مختلفی وجود دارد که چرا این اتفاق می‌افتد، و یکی از این نظریه‌ها این است که جنین به درستی روند hatching را طی نمی‌کند. این مسأله ممکن است بدین دلیل رخ دهد که جنین به طورغیرمنتظرانه دارای پوسته سخت است، یا سن مادر یا سطح FSH در خون مادر بالاست یا اینکه چیزی در محیط آزمایشگاه (کشت‌هایی که برای زنده نگه داشتن جنین یا مواد شیمیایی که برای انجماد جنین و غیره استفاده می‌شود) روند hatching را بطور مصنوعی قطع کرده است.

بنابه صلاحدید پزشک ممکن است از آزمایشگاه خواسته شود قبل از قرار دادن جنین‌ها در بدن خانم یک شکاف کوچک در پوسته بیرونی جنین ایجاد کند که به این روش ( Assisted hatching) گفته می‌شود.

منظور از Assisted hatching برای غلبه بر هرگونه موانع جلوگیری از hatching و بهبود شانس موفقیت در لانه‌گزینی و بارداری است. امید این است که این روش بتواند به رشد و گسترش و لانه‌گزینی جنین به دیواره‌ی رحم کمک کند و در نهایت منجر به بارداری شود.

 روش Assisted hatching چگونه انجام می‌شود؟

برای فهمیدن Assisted hatching، ابتدا باید روند لانه‌گزینی طبیعی جنین را بدانید.

تخمک دارای یک پوسته‌ی پروتئینی در اطرافش است که به عنوان زونا پلوسیدا zona pellucida شناخته می‌شود. زوناپلوسیدا نقش زیادی در رشد و تکامل جنین دارد و با رشد جنین، این عملکردش تغییر می‌کند.

قبل از اینکه تخمک به جنین تبدیل شود، زوناپلوسیدا با سلول‌های اسپرم آمیخته می‌شود. این شروع فرایند لقاح است. هنگامی‌که یک سلول اسپرم به پوسته نفوذ کرده و تخم را بارور می‌کند ، زوناپلوسیدا سخت می‌شود. این مسأله مانع از ورود سلول‌های اسپرم دیگر به تخم بارور شده می‌شود. در ضمن پوسته‌ی سخت شده به جلوگیری از لانه‌گزینی جنین در لوله‌های رحمی (که باعث حاملگی خارج رحمی می‌شود) کمک می‌کند. همچنین سلول‌های جنین اولیه را در کنار هم نگه می‌دارد.

هنگامیکه تخم بارور شده به پایین لوله‌ی رحمی( فالوپ ) می‌رود و به مرحله‌ی بلاستوسیست(جنین اولیه) می‌رسد ، زوناپلوسیدا منبسط می‌شود و شروع به نازک شدن و از بین رفتن می‌کند. حدود چهار روز پس از لقاح، ترک‌های زوناپلوسیدا باز می‌شوند و جنین پوسته‌ی نازک را باز می‌کند. این روند hatching طبیعی جنین است.

در طی چند روز پس از hatching، جنین درون آندومتر لانه‌گزینی می‌کند. جنین بدون ایجاد hatching نمی‌تواند خود را وارد دیواره‌ی رحم کند. این بدان معنی است که حاملگی ناکام خواهد بود.

روش های Assisted hatching

در حین Assisted hatching، پوسته‌ی بیرونی جنین به طور مصنوعی با ایجاد یک سوراخ کوچک در زونا پلوسیدا zona pellucida سست می‌شود. این کار به چندین روش مختلف می‌تواند انجام شود. شما ممکن است فرض کنید که Assisted hatching  به صورت دستی بوده و  شامل ایجاد یک شکاف کوچک یا پاره کردن zona pellucida است. اما در واقع اینطور نیست چندین روش وجود دارد که این روش‌ها در هر آزمایشگاه جنین متفاوت است. جوانب مثبت و منفی برای هریک از روش‌ها وجود دارد و مهارت تکنسین اهمیت زیادی دارد. این روش‌ها شامل ایجاد شکاف به صورت مکانیکی، استفاده از یک محلول شیمیایی اسیدی به نام Tyrode برای کمک به آب کردن پوسته و یا ایجاد یک سوراخ کوچک در آن است. روش دیگر شامل استفاده از لیزر برای سوراخ کردن پوسته است. از بین تمام روش‌ها، hatching با کمک لیزر ایمن‌ترین و مؤثرترین روش می‌باشد. اما تمام آزمایشگاه‌های جنین شناسی مجهز به انجام این فناوری خاص نیستند. بنابراین از hatching شیمیایی بیشتر استفاده می‌شود. با همه این روش‌ها، مهارت و سطح تجربه‌ی جنین شناس می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.

آیا Assisted hatching می‌تواند باعث ایجاد مشکل در جنین یا بارداری شود؟

به ندرت ، Assisted hatching می‌تواند به جنین آسیب برساند و آن را غیر قابل استفاده کند.

احتمال دوقلوهای همسان ممکن است در هنگام استفاده از Assisted hatching افزایش یابد و همانطورکه می‌دانید عوارض پزشکی در بارداری‌های دوقلوی یکسان نسبت به بارداری‌های تک قلو بیشتر است.

بعضی اوقات داروهایی مانند آنتی بیوتیک‌ها و هورمون‌های استروئیدی که در محدوده‌ی زمانیAssisted hatching و انتقال جنین تجویز می‌شوند ممکن است به طور غیرمعمول باعث ایجاد عوارض جانبی شوند.

آیا Assisted hatching عمل مفیدی است؟

مطالعات نشان می دهد که Assisted hatching ممکن است به بهبود شانس بارداری برای گروههای خاصی از بیماران مانند خانمهایی که در دوره های IVF قبلی موفق به بارداری نشده اند و یا کسانی که احتمال موفقیت در آنها ضعیف است کمک کند. درست است که Assisted hatching احتمالاً به لانه‌گزینی جنین کمک می کند اما متخصصان استفاده از Assisted hatching را در تمام بیماران تحت درمان با IVF توصیه نمی کنند. دلیل این امر این است است که Assisted hatching ، میزان زاد و ولد زنده را بهبود نمی بخشد. بعلاوه ، مانند هر تکنیک دیگری هزینه ها و خطرات جانبی در استفاده از Assisted hatching وجود دارد.

پزشک شما تعیین می کند که آیا انجام Assisted hatching برای شما مفید است یا خیر.

آیا دلایل دیگری برای انجام Assisted hatching وجود دارد؟

اگر در طی عمل‌ IVFتشخیص ژنتیکی قبل از لانه‌گزینی (PGD ) برنامه ریزی شده باشد، Assisted hatching جنین‌ها در روز سوم پس از لقاح می‌تواند بیوپسی را برای PGD آسان تر کند. در طی بیوپسی، مقدار کوچکی از سلول‌های بیرونی جنین در حدود روز پنجم پس از لقاح گرفته می‌شود (مرحله بلاستوسیست). مشاهده‌ی سلول‌های بیرونی جنین و خارج کردن سلول‌ها در طی عمل Assisted hatching آسان‌تر است.