مزایا و معایب PGD در مقایسه با تخمک و اسپرم اهدایی

هر دو روش PGD و استفاده از تخمک و اسپرم اهدایی ، از روش های کمک باروری هستند. هدف از انجام این روش ها پیشگیری از تولد جنین بیمار، از والدین حامل یک ناهنجاری کروموزومی یا بیماری تک ژنی است.

تخمک و اسپرم اهدایی به حالتی گفته می شود که نفر سومی (به جز والدینی که قرار است جنین را پرورش دهند) در فرآیند ایجاد جنین دخالت دارد. این فرآیند به لحاظ جنبه های اخلاقی، قانونی، و اجتماعی مورد چالش و بحث است. با این حال، در بسیاری از موارد، به عنوان گزینه ترجیحی برای زوجین نابارور مطرح بوده و موفقیت هایی را به دنبال داشته است. فرقی نمی کند که اهدا کننده یک فرد غریبه یا آشنا باشد. در هر دو صورت، مشکلات اخلاقی از قبیل اینکه آیا باید به فرزند حقیقت را گفت و چه زمانی این کار انجام شود، و نیز فقدان ارتباط زیستی بین یکی از والدین و فرزند وجود دارد. در صورتی که اهدا کننده غریبه باشد مشکلات دیگری از قبیل احتمال ابتلای فرزند به بیماری های مرتبط با سنین بالا (مانند آلزایمر و دیابت) نیز وجود دارد. در مورد چنین بیماری هایی، فرد اهدا کننده در زمان اهدای تخمک یا اسپرم ظاهرا سالم است، اما در سنین بالا مستعد ابتلا به چنین بیماری هایی می باشد. طبیعتا، تخمک یا اسپرم تولیدی توسط این فرد اهدا کننده نیز، حامل ژن چنین بیماری هایی خواهد بود. بنابراین، پیدا کردن فردی کاملا سلامت که تخمک یا اسپرم اهدایی از او گرفته شود، مرحله ای حیاتی است که در برخی موارد قابل انجام نیست (مانند آنچه در مورد بیماری های دیررس با سن بروز بالا گفته شد). 

تخمک و اسپرم اهدایی

گزینه درمانی دیگری که در دسترس است، استفاده از PGD است. روش PGD (تشخیص پیش از لانه گزینی) شامل بررسی ناهنجاری های کروموزومی و ژنتیکی در جنین، آن هم پیش از انتقال به مادر است. هدف از این کار، اطمینان حاصل کردن از این نکته است که فرزندان سالم هستند و مبتلا به بیماری ژنتیکی یا کروموزومی خاصی نیستند. مهمترین مزیت PGD نسبت به سایر روش های کمک باروری این است که از سلامت جنین منتقل شده به رحم مادر اطمینان داریم. این مساله باعث می شود که نیاز به سقط جنین دچار معلولیت یا بیماری، از بین برود. همچنین، به دلیل انتخاب جنین های با کیفیت بالا، احتمال عدم لانه گزینی جنین و سقط خود به خودی آن به حداقل می رسد. این مساله نه تنها باعث کاهش استرس و زمان لازم برای انجام فرآیندهای بارداری می شود، بلکه هزینه های تحمیلی بر خانواده را نیز کاهش می دهد.

 در کنار مزایای PGD، معایبی نیز برای این روش وجود دارد. در برخی موارد، والدین حامل برخی ناهنجاری های کروموزومی هستند که در نتیجه آن، تمامی جنین های حاصل از آنها در یک سیکل PGD بیمار خواهند شد. در چنین مواردی تمامی فرآیند پر هزینه و پر استرس PGD باید مجددا تکرار شود. در این مورد، استفاده از تخمک و اسپرم اهدایی نسبت به تکرار PGD و یا سایر روش های کمک باروری ارجحیت دارد.

مزیت دیگر استفاده از تخمک و اسپرم اهدایی در مقایسه با PGD، عدم نیاز به انجام فرآیندهای تشخیصی تهاجمی بر روی جنین است. در PGD، برای اطمینان از سلامت جنین، تعدادی سلول از جنین 3 یا 5 روزه برداشت شده و مورد آزمایش قرار می گیرد. اینکار نه تنها می تواند باعث وارد آمدن استرس به توده در حال رشد جنینی شود، بلکه بسیاری از والدین نیز از لحاظ روحی و اخلاقی راضی به انجام آن نمی شوند. در روش استفاده از تخمک و اسپرم اهدایی این مرحله وجود ندارد و بنابراین جنین به صورت سالم و دست نخورده به رحم مادر منتقل می شود.

باید در نظر داشت که همه این روش های کمک باروری می توانند کمک بزرگی به زوجین نمایند و بسته به شرایط برای هر زوجی ممکن است استراتژی متفاوتی در نظر گرفته شود. انتخاب روش کمک باروری توسط خود زوجین و با مشورت و راهنمایی پزشک صورت خواهد گرفت. تمامی مزایا و معایب گفته شده برای این روش ها کلی بوده و همه این موارد در راستای رسیدن به باروری موفق زوجین معنا پیدا می کنند.

نویسنده و مترجم : فرزانه رامی

منابع : academic