خواب نوزاد

خواب نوزاد

از آن جایی که سیستم عصبی نوزاد بالغ نشده است، خواب نوزاد ابتدا به صورت 1 تا 2 ساعت است، بدون توجه به اینکه صبح یا شب باشد. در هفته‌ی 4 تا 6 زندگی بسیاری از نوزادان 4 ساعت خواب هستند و 4 ساعت بیدار. در 4 تا 6 ماهگی، نوزادان قادر به سازگاری با برنامه‌ی خواب روز و شب خواهند بود. در سن 1 سالگی بیشتر نوزادان 8 تا 9 ساعت در شب به صورت مستمر و مداوم می‌خوابند. با این حال اختلال در خواب طبیعی است و در زمان‌های مختلف طی 1 سال اول زندگی رخ می‌دهد.

والدین می‌توانند به خوابیدن شب کودک کمک کنند و هنگام شب چراغ‌ها را خاموش کنند و اتاق تاریک باشد که این امر به بهبود دید طبیعی نوزاد نیز کمک می‌کند. کودکان از سنین پایین باید عادت کنند که خودشان بخوابند نه در آغوش والدین. این امر به آرام کردن خودشان هنگام بیداری در اواسط شب کمک می‌کند.

به منظور به حداقل رساندن احتمال سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS)، نوزادان باید همواره به جای خوابیدن روی شکم یا به پشت، به بغل بخوابند. هم‌چنین نوزادان نباید با بالش نرم، عروسک یا پتوی سنگین بخوابند که ممکن است راه تنفس آن‌ها را مسدود کند. خواباندن نوزاد با پستانک می‌تواند مانع این سندرم شود (استفاده از پستانک در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌کنند باید حداقل تا یک ماهگی به تأخیر افتاد.)

خوابیدن نوزاد همراه والدین راهکاری است که می‌تواند منجر به دیدن، شنیدن و لمس یکدیگر شود که این حالت به دو صورت اتفاق می‌افتد: نوزاد و والدین در یک تخت با هم بخوابند یا نوزاد همراه والدین در یک اتاق اما در تختی جداگانه بخوابد.

در حالتی که با هم روی یک تخت بخوابند احتمال سندرم SIDS به دلیل افزایش احتمال خفگی و گیر افتادن نوزاد افزایش می‌یابد.

مشکلات خواب در کودکان شامل موارد زیر می شود:

• کابوس: با بزرگ شدن کودک حرکت سریع چشمان (REM) حین خواب افزایش می‌یابد که این حالت هنگام دیدن رؤیا یا کابوس اتفاق می‌افتد؛
• راه رفتن حین خواب؛
• مقاومت برای خوابیدن و تنها به تخت رفتن؛
• از خواب پریدن.