مصرف استامینوفن (پاراستامول) در دوران بارداری و کاهش باروری زنان

آزمایش های انجام شده روی موش ها نشان داد هنگامی که به مادر باردار مسکن داده می شود، زاده های مونث او تعداد تخمک های کمتر، تخمدان های کوچک تر و نوزادان کوچک تری به نسبت موش هایی که در معرض دارو نبودند، تولید می کردند.

زاده های مذکر که در معرض دارو بودند نیز تحت تاثیر عوارض آن قرار گرفته بودند و تعداد کمتری سلول که اسپرم تولید می کنند را نشان دادند. عملکرد تولیدمثلی این زاده ها تا زمانی که به بزرگسالی رسیدند، به میزان طبیعی برگشت.

محققین اعلام کرده اند به علت تشابه دستگاه تولید مثل موش و انسان، این یافته ها حائز اهمیت است. هر چند دشوار است که این نتایج را به زنان باردار تعمیم داد. این گروه تحقیقاتی توصیه می کنند که زنان باردار به دستورالعمل های کنونی در رابطه با استفاده از مسکن ها با دوز بسیار کم و در بازه زمانی کوتاه، پایبند باشند.

دانشمندان اثر دو داروی مسکن را در موش های باردار بررسی کردند؛ پاراستامول و ایندومتاسین (داروی نسخه ای). این دو دارو در یک رده دارویی با ایبوپروفن و آسپیرین قرار دارند. طی چند روز به موش ها دارو داده شد؛ 4 روز ایندومتاسین و 9 روز پاراستامول. اثر دارو در عرض 1 تا 4 روز از شروع درمان بررسی شد. دانشمندان معتقدند از آنجایی که سرعت تکوین جنین در انسان آهسته تر از موش است، بیان چگونگی اثر این داروها در انسان سخت است.

علاوه بر تاثیر بر زاده های مادر، مطالعه نشان می دهد که مسکن هایی که در بارداری مصرف می شوند، نسل های بعدی موش را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. به عبارتی نوه های دختری مادری که مسکن مصرف کرده بود نیز تخمدان کوچک داشتند و عملکرد تولید مثلشان متاثر از داروها بود. این یافته ها نشان می دهد که برخی داروهای مسکن تکوین سلول هایی که باعث ایجاد تخمک و اسپرم می شوند (سلول های زایا) را هنگامی که جنین در رحم قرار دارد، تحت تاثیر قرار می دهند.

این امر ممکن است به این علت باشد که داروهای مسکن اثر خود را روی هورمون هایی به نام پروستاگلاندین ها می گذارند. این هورمون ها، تولید مثل زنان و کنترل تخمک گذاری، چرخه قاعدگی (پریود، عادت ماهانه) و القای زایمان را تنظیم می کنند.

این مطالعات روی موش ها و در دراز مدت صورت گرفته است. اثر مصرف این داروها در بازه زمانی کمتر و بررسی اثر این داروها در انسان نیازمند تحقیقات بیشتر است.