بیماری پاژه پستان؛ معرفی، علائم و درمان
پاژه سینه چیست؟ بیماری پاژه پستان شکل نادری از سرطان سینه است. بیماری پاژه نوک پستان از نوک پستان شروع می شود و تا هاله تیره (آرئولا) اطراف نوک پستان گسترش می یابد. بیماری پاژه نوک پستان با بیماری پاژه استخوان که یک بیماری متابولیک استخوان است، ارتباطی ندارد. بیماری پاژه پستان اغلب پس از سن 50 سالگی رخ می دهد.
علائم پاژه پستان
بیماری پاژه سینه، نوک پستان و معمولاً پوست (آرئول) اطراف آن را تحت تأثیر قرار می دهد. بنابراین به راحتی می توان علائم و نشانه های پاژه پستان را با درماتیت یا سایر بیماری های پوستی غیرسرطانی (خوش خیم) اشتباه گرفت.
علائم و نشانه های احتمالی پاژه پستان عبارتند از:
- پوسته پوسته شدن روی نوک پستان؛
- تراوش یا سفت شدگی شبیه اگزما در نوک پستان، آرئول یا هر دو؛
- خارش؛
- سرخی پوست؛
- احساس گزگز یا سوزش؛
- ترشحات بی رنگ یا خونی از نوک پستان؛
- یک نوک پستان صاف یا برگشته (معکوس)؛
- وجود توده در سینه .
ضخیم شدن پوست روی سینه
علائم و نشانهها معمولاً فقط در یک پستان ظاهر میشوند. این بیماری معمولاً از نوک پستان شروع میشود و ممکن است به ناحیه آرئول و سایر نواحی پستان گسترش یابد. تغییرات پوستی ممکن است در اوایل ظاهر شوند و سپس از بین بروند یا به درمان موضعی پاسخ دهند و به نظر برسد که پوست در حال بهبود است. به طور متوسط، علائم و نشانه ها چندین ماه قبل از تشخیص ظاهر می شوند.
علل ابتلا به بیماری پاژه پستان
پزشکان نمی دانند چه چیزی باعث بیماری پاژه در پستان می شود. پذیرفتهشدهترین نظریه این است که این بیماری ناشی از سرطان سینه مجرای زیرین پستان است. سلول های سرطانی از تومور اصلی از طریق مجاری شیر به نوک پستان و پوست اطراف آن می روند. نظریه دیگر این است که این بیماری می تواند به طور مستقل در نوک پستان ایجاد شود.
عوامل خطر بیماری پاژه پستان
عوامل خطری که بر احتمال ابتلا به بیماری پاژه پستان تأثیر میگذارند، همان عواملی هستند که بر خطر ابتلا به هر نوع سرطان پستان دیگر تأثیر میگذارند.
برخی از عواملی که فرد را مستعد ابتلا به سرطان سینه میکنند عبارتند از:
- افزایش سن: خطر ابتلا به سرطان سینه با افزایش سن افزایش می یابد؛
- دارا بودن تاریخچه پزشکی مربوط بیماری های نوک سینه: اگر در بیوپسی پستان، کارسینوم لوبولار در محل یا هیپرپلازی آتیپیک سینه مشاهده شد، خطر ابتلا به سرطان سینه افزایش می یابد. اگر فرد در یک سینه سرطان سینه داشته باشد، خطر ابتلا به سرطان در پستان دیگر افزایش می یابد؛
- سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان سینه: اگر والدین، خواهر و برادر یا فرزند فرد به سرطان سینه (به ویژه در سنین پایین تشخیص داده شدند) خطر ابتلا به سرطان سینه افزایش می یابد. با این حال، اکثر افراد مبتلا به سرطان پستان هیچ سابقه خانوادگی این بیماری را ندارند؛
- ژن های ارثی که خطر سرطان را افزایش می دهند: برخی جهش های ژنی که خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهند، می توانند از والدین به فرزندان منتقل شوند. شناخته شده ترین جهش های ژنی با نام های BRCA1 و BRCA2 نامیده می شوند. این ژن ها می توانند خطر ابتلا به سرطان پستان و سایر سرطان ها را تا حد زیادی افزایش دهند؛
- قرارگیری در معرض اشعه: اگر فردی در دوران کودکی یا بزرگسالی از پرتو درمانی برای قفسه سینه خود استفاده کرده باشد، خطر ابتلا به سرطان پستان در فرد افزایش می یابد؛
- چاقی: چاقی خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد؛
- شروع قاعدگی در سنین پایین تر: شروع قاعدگی قبل از 12 سالگی خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد؛
- شروع یائسگی در سنین بالاتر: اگر یائسگی را در سنین بالاتر رخ دهد، احتمال ابتلا به سرطان سینه بیشتر است؛
- داشتن اولین فرزند در سنین بالاتر: اگر اولین فرزند خود را بعد از 30 سالگی به دنیا بیاورید، ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه در شما افزایش یابد؛
- در صورتی که تاکنون باردار نشده اید: اگر هرگز باردار نشده اید، ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه در شما افزایش یابد؛
- هورمون درمانی: پس از یائسگی داروهای هورمون درمانی که استروژن و پروژسترون را برای درمان علائم و نشانه های یائسگی ترکیب می کنند، ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهند. با قطع مصرف این داروها خطر کاهش می یابد؛
- نوشیدن الکل: نوشیدن الکل خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد.
راهکارهایی برای کاهش خطر ابتلا به پاژه پستان
در افراد با احتمال ابتلای متوسط:
- ایجاد تغییرات در زندگی روزمره ممکن است به کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه کمک کند؛
- همچنین می توانید با پزشک خود در مورد زمان شروع معاینات و آزمایشات غربالگری سرطان پستان، مانند معاینه بالینی پستان و ماموگرافی مشورت کنید؛
- از طریق خودآزمایی سینه نیز سینه های خود را معاینه کنید. اگر تغییر جدید، توده یا سایر علائم غیرعادی در سینه شما وجود دارد، فوراً با پزشک صحبت کنید؛
- بیشتر روزهای هفته ورزش کنید. در بیشتر روزهای هفته حداقل 30 دقیقه ورزش کنید؛
- هورمون درمانی پس از یائسگی را محدود کنید. هورمون درمانی ترکیبی ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهد. ممکن است علائم و نشانههای آزاردهندهای را در طول یائسگی تجربه کنید و برای کاهش این علائم به شما دارو تجویز شود که این مقدار داروی تجیزی قابل قبول است و برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه، از کمترین دوز هورمون درمانی ممکن درکمترین زمان استفاده کنید؛
- وزن سالم را حفظ کنید. تعداد کالری هایی که در روز می خورید را کاهش دهید و به آرامی میزان ورزش را افزایش دهید؛
- یک رژیم غذایی سالم انتخاب کنید. خوردن یک رژیم غذایی مدیترانه ای همراه با روغن زیتون و آجیل مخلوط ممکن است خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهد. رژیم غذایی مدیترانه ای بیشتر بر روی غذاهای گیاهی مانند میوه ها و سبزیجات، غلات کامل، حبوبات و آجیل تمرکز دارد. افرادی که از رژیم مدیترانه ای پیروی می کنند، چربی های سالم مانند روغن زیتون را به جای کره و ماهی به جای گوشت قرمز انتخاب می کنند.
در افراد با احتمال ابتلای بالا:
اگر پزشک تشخیص داده است که خطر ابتلا به سرطان سینه در شما بالا است، ممکن است در مورد گزینههایی برای کاهش خطر ابتلای خود صحبت کرده باشید. این گزینه ها عبارتند از:
- داروهای پیشگیرانه: اگر خطر ابتلا به این بیماری را دارید، داروهای مسدودکننده استروژن، خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش میدهند. این داروها دارای عوارض جانبی هستند. بنابراین پزشکان این داروها را برای کسانی که خطر ابتلا به سرطان سینه در آن ها بسیار بالا است، تجویز می کنند؛
- جراحی پیشگیرانه: اگر خطر ابتلا به سرطان سینه در شما بسیار بالاست، میتوانید سینههای سالم خود را با جراحی خارج کنید (ماستکتومی پیشگیرانه). همچنین ممکن است برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه و سرطان تخمدان، تخمدان های سالم خود را بردارید (اووفورکتومی پیشگیرانه).
راه های تشخیص بیماری پاژه پستان
آزمایشها و روشهای مورد استفاده برای تشخیص بیماری پاژه نوک پستان عبارتند از:
- معاینه پستان: بررسی سینهها و غدد لنفاوی زیر بغل توسط پزشک؛
- ماموگرافی: ماموگرافی معمولا برای غربالگری سرطان سینه استفاده می شود. اگر در ماموگرافی غربالگری، یک ناهنجاری تشخیص داده شود، پزشک ممکن است یک ماموگرافی تشخیصی را برای ارزیابی بیشتر آن ناهنجاری توصیه کند؛
- سونوگرافی سینه: ممکن است برای تعیین اینکه آیا توده جدید سینه یک توده جامد است یا یک کیست پر از مایع استفاده می شود؛
- MRI: دستگاه MRI از آهنربا و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویری از داخل سینه شما استفاده می کند. قبل از MRI سینه، بیمار تزریق رنگ انجام می دهد؛
- برداشتن نمونه ای از سلول های پستان برای آزمایش (بیوپسی): در طول بیوپسی، پزشک نمونهای از بافت مشکوک را برمیدارد. نمونههای بیوپسی برای بررسی سرطانی بودن سلولها به آزمایشگاه فرستاده میشوند. نمونه بیوپسی نیز برای تعیین نوع سلولهای درگیر در سرطان سینه، تهاجمی بودن (درجه) سرطان و اینکه آیا سلولهای سرطانی گیرندههای هورمونی یا گیرندههای دیگری دارند که ممکن است بر گزینههای درمانی تأثیر بگذارد، تجزیه و تحلیل میشود.
راه درمان بیماری پاژه سینه
اگر به بیماری پاژه در پستان مبتلا هستید، احتمالاً به جراحی نیاز خواهید داشت. نوع جراحی به وضعیت پوست اطراف نوک پستان و میزان پیشرفت سرطان زمینه بستگی دارد.
انواع روش های جراحی پاژه پستان عبارتند از:
- برداشتن کل سینه (ماستکتومی): ماستکتومی عملی است برای برداشتن تمام بافت سینه. اکثر روش های ماستکتومی تمام بافت پستان از جمله لوبول ها، مجاری، بافت چربی و مقداری پوست، از جمله نوک پستان و آرئول (ماستکتومی کامل یا ساده) را از بین می برند؛
- برداشتن سرطان سینه (لومپکتومی): در طی یک لامپکتومی، که ممکن است به عنوان جراحی حفظ پستان یا برداشتن موضعی شناخته شود، جراح، سرطان و حاشیه کوچکی از بافت سالم اطراف را برمی دارد. پس از این روش پرتودرمانی نیز نیاز است؛
- برداشتن تعداد محدودی از غدد لنفاوی (بیوپسی گره نگهبان): اگر در سرطانی، غدد لنفاوی یافت نشد، شانس یافتن سرطان در هر یک از غدد لنفاوی باقی مانده اندک است و نیازی به برداشتن غدد دیگری نیست؛
- برداشتن چندین غدد لنفاوی (تحلیل گره لنفاوی زیر بغل): در برخی از افراد مبتلا به سرطان، در صورتی که به دلیل استعداد ژنتیکی یا سابقه خانوادگی قوی، خطر ابتلا به سرطان سینه دیگر افزایش یابد، ممکن است پزشک انتخاب کند که پستان دیگر (سالم) را خارج کند که به این کار ماستکتومی پروفیلاکتیک مقابل نام دارد.
درمان کمکی بیماری پاژه پستان
پس از عمل، پزشک ممکن است درمان اضافی (درمان کمکی) با داروهای ضد سرطان (شیمی درمانی)، پرتودرمانی یا هورمون درمانی را برای جلوگیری از عود سرطان پستان توصیه کند. درمان اختصاصی به وسعت سرطان و اینکه آیا آزمایش سرطان برای برخی ویژگی ها، مانند داشتن گیرنده های استروژن یا پروژسترون مثبت می شود، بستگی دارد.






