فارسی
العربیه
English
مشاهده انقباضات منظم که موجب باز شدن دهانه رحم قبل از رسیدن به هفته 37 بارداری می شود را زایمان زودرس Premature labor می گویند. بنابراین ختم بارداری قبل از هفته 37 بارداری را زایمان زودرس و نوزاد را نوزاد نارس می نامند. البته بروز درد زایمان زودرس به معنی داشتن نوزاد نارس نمی باشد. چراکه، بیش از نیمی از خانم های که تجربه درد زایمان زودرس دارند، بعد از هفته 37 زایمان می کنند.
تولد حدود یک چهارم از نوزادان نارس توسط پزشک معالج قابل پیش بینی است. در صورت مشاهده سایر علائم زایمان زودرس مانند پره اکلامپسی شدید و یا اختلال در شرایط جنین مانند توقف رشد جنین، تیم پزشکی القاء زایمان زودرس و یا انجام عمل سزارین قبل از هفته 37 بارداری را انجام می دهد.
زایمان زودرس چیست؟ زایمانی که خود به خود قبل از موعد مقرر در اثر پارگی زودرس پرده های جنینی (PPROM= Preterm Premature Rupture Of the Membranes ) و یا باز شدن دهانه رحم، زایمان قبل از موعد مقرر اتفاق می افتد.
زایمان زودرس می تواند موجب بروز مشکلات جدی سلامتی و یا حتی مرگ در مادر و جنین شود. به طور کلی، بلوغ جنین در هنگام تولد صورت می گیرد که در این دوره شانس بقاء و سلامت جنین افزایش پیدا می کند. اما در زایمان زودرس، نوزادان نارس با مشکلات تنفسی، خونریزی مغزی، اختلال سیستم عصبی، دستگاه گوارش، ابتلاء به عفونت و زردی مواجه هستند. گاهی اوقات زنده ماندن جنین عواقب سلامتی وخیمی مانند بیماری ریوی مزمن، اختلال شنوایی و بینایی، فلج مغزی و مشکلات رشد را به دنبال دارد.
اکثر نوزادان نارس که بین هفته های 34 و 37 بارداری به دنیا آمده اند، اختلالات کمتری نسبت به نوزادانی که قبل از هفته 34 بارداری به دنیا آمده اند دارند. در صورت مراجعه خانم باردار به پزشک با درد زایمان قبل از هفته 34 بارداری، دلیلی بر ختم سریع بارداری نیست، تیم پزشکی برای چند روز زایمان را به تاخیر می اندازند تا در این مدت، برای رشد سریع تر ریه ها و سایر ارگان های جنین کورتیکواستروئیدها مورد استفاده قرار گیرد. این اقدام باعث افزایش شانس زنده ماندن جنین و به حداقل رساندن برخی از خطرات مرتبط با زایمان زودرس می شود.
با اینکه علت زایمان زودرس مشخص نیست، فاکتورهای مختلفی مانند عفونت(عفونت های واژینال)، اختلالات مربوط به جفت (جفت سرراهی، چسبندگی جفت و یا جداشدن زودرس جفت)، بزرگ بودن بیش از حد رحم مادر، اختلالات ساختاری در رحم یا دهانه رحم (به عنوان مثال، در صورت کوتاه تر بودن دهانه رحم نسبت به حالت نرمال)، جراحی شکم در طی بارداری (به عنوان مثال جراحی برای برداشت آپاندیس، کیسه صفرا و یا کیست بزرگ در تخمدان) در ایجاد آن نقش دارند
دو روش غربالگری برای تشخیص زایمان زودرس و یا احتمال مشاهده علائم زایمان زودرس وجود دارد که این دو روش شامل اندازه گیری طول دهانه رحم با سونوگرافی و غربالگری فیبرونکتین جنینی ( FFN ) است.
