کاربرد های تست PGS

تست PGS شانس موفقیت آی وی اف رو افزایش می‌دهد؟ 

اگر تحت درمان ناباروری هستید، باید مطمئن شوید که شانس بارداری تا حد امکان بالا است. در نتیجه، سوال رایجی که بسیاری از زنان هنگام انجام درمان IVF می‌پرسند این است که پزشکان چگونه بهترین جنین را انتخاب می‌کنند. تا همین اواخر این انتخاب بر اساس مورفولوژی بود که به عبارت ساده، ظاهر جنین زیر میکروسکوپ است. با پیشرفت‌های علم پزشکی، آزمایشی برای ارزیابی ژنتیک جنین دردسترس است. این آزمایش به عنوان غربالگری ژنتیکی قبل از لانه گزینی یا PGS شناخته می‌شود. این آزمایش با شناسایی بهترین جنین‌های با کیفیت، می‌تواند میزان موفقیت IVF را بهبود بخشد. 

قبل از اینکه دقیقاً به نحوه‌ی عملکرد PGS بپردازیم، مفید است که در مورد اینکه چرا ممکن است بخواهید این آزمایش را به درمان IVF خود اضافه کنید، بحث خواهیم کرد.

تست PGS دقیقا چه آزمایشی است؟

در گذشته، متخصصان باروری جنین را سه روز پس از لقاح به رحم منتقل می‌کردند. اکنون، تحقیقات نشان داده است که اگر جنین‌ها چند روز دیرتر منتقل شوند، میزان موفقیت در جنین‌های طبیعی از نظر کروموزومی بهبود می‌یابد. اکنون، پزشکان معمولاً جنین را در حدود پنج یا شش روز از شروع رشد، در مرحله بلاستوسیست، منتقل می‌کنند. این امر نه تنها زنده ماندن را بهبود می‌بخشد، بلکه به پزشکان این فرصت را می‌دهد که بیوپسی انجام دهند. بیوپسی جنین می‌تواند برای انجام غربالگری ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی یا PGS مورد استفاده قرار گیرد. 
PGS یک تکنیک پیچیده است که برای بررسی سلامت ژنتیکی جنین‌ها قبل از کاشت در رحم در طول چرخه IVF استفاده می‌شود. این غربالگری شامل تجزیه و تحلیل تعداد کمی از سلول‌های هر جنین برای شناسایی ناهنجاری‌های کروموزومی است.

علت اهمیت تست PGS

PGS می‌تواند به پزشکان کمک کند تا یک جنین با کروموزوم طبیعی و با کیفیت بالا را برای کاشت در رحم انتخاب کنند. کروموزوم‌ها ظروفی هستند که اطلاعات ژنتیکی یا DNA ما را حمل می‌کنند. وقتی پزشکان می‌گویند از نظر کروموزومی طبیعی، منظورشان جنین‌هایی است که مجموعه کامل ۴۶ کروموزوم مورد نیاز برای رشد یک نوزاد سالم را دارند. اگر جنینی هرگونه انحرافی از ۴۶ کروموزوم داشته باشد ،چه کروموزوم اضافی باشد و چه نباشد، احتمالاً منجر به لانه‌گزینی ناموفق، بارداری بیوشیمیایی، سقط جنین یا بارداری تحت تأثیر سندرم کروموزومی خواهد شد.

کاربردهای PGS

PGS آزمایش می‌کند که آیا جنین تعداد صحیح کروموزوم‌ها را دارد یا خیر. ناهنجاری‌هایی مانند تعداد کم یا خیلی زیاد کروموزوم‌ها به عنوان آنیوپلوئیدی شناخته می‌شوند. ناهنجاری‌های کروموزومی مسئول سندرم داون و سندرم ادواردز و همچنین 60 درصد از سقط جنین‌ ها هستند. این را در نظر داشته باشید، PGS بیماری‌های خاص را غربالگری نمی‌کند. نوع دیگری از آزمایش ژنتیک، تشخیص ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی (PGD) است که جنین‌ها را برای بیماری‌های ژنتیکی خاص غربالگری می‌کند. این آزمایش در صورتی مهم است که شما یا همسرتان سابقه بیماری ژنتیکی در خانواده خود داشته باشید یا ناقل یک بیماری ژنتیکی باشید و بخواهید جنین‌ها را برای آن بیماری بررسی کنید. از دیگر کاربرد‎های تست PGS می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: 

جا به جایی کرووزوم‌ها

PGS همچنین می‌تواند جابجایی‌های کروموزومی را تشخیص دهد، نقصی که در اثر بازآرایی کروموزوم‌های فرد ایجاد می‌شود. یک فرد می‌تواند بدون داشتن علائم، حامل جابجایی‌های متعادل باشد. اگر بیماری به عنوان حامل جابجایی شناخته شود، در معرض خطر بیش‌تری برای سقط جنین یا چرخه IVF ناموفق قرار دارد.

آرامش روانی زوجین

برای زوج‌هایی که تحت درمان ناباروری قرار می‌گیرند، عدم قطعیت و بار عاطفی ناشی از چندین دوره IVF می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. PGS با ارائه اطلاعات ارزشمند در مورد سلامت ژنتیکی جنین‌ها، آرامش خاطر را فراهم می‌کند و به زوجین اجازه می‌دهد تا در مورد گزینه‌های درمانی خود تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند. دانستن اینکه آن‌ها گام‌های پیشگیرانه‌ای برای کاهش خطر ناهنجاری‌های ژنتیکی برداشته‌اند، می‌تواند اضطراب و استرس را در طول فرآیند IVF کاهش دهد.

کاهش خطر سقط جنین

ناهنجاری‌های کروموزومی یکی از علل شایع سقط جنین در اوایل بارداری است. PGS با غربالگری جنین‌ها برای ناهنجاری‌های ژنتیکی قبل از لانه‌گزینی، به شناسایی جنین‌هایی با خطر سقط جنین کمتر کمک می‌کند و منجر به افزایش میزان بارداری و بهبود نتایج برای زوج‌هایی می‌شود که تحت درمان ناباروری قرار می‌گیرند.

جلوگیری از بارداری دوقلویی

در درمان سنتی IVF، اغلب چندین جنین برای افزایش احتمال بارداری منتقل می‌شوند که منجر به افزایش خطر بارداری‌های چندقلو و عوارض مرتبط می‌شود. PGS به متخصصان باروری اجازه می‌دهد تا جنین‌های با بالاترین کیفیت را برای انتقال انتخاب کنند و نیاز به انتقال چندین جنین و خطر بارداری‌های چندقلو را کاهش دهند.

تعادل خانواده

برای زوج‌هایی که فرزندی با اختلال ژنتیکی دارند یا ناقل یک بیماری ژنتیکی هستند، PGS  این فرصت را فراهم می‌کند تا جنین‌هایی را انتخاب کنند که عاری از همان ناهنجاری ژنتیکی باشند و خطر انتقال بیماری به فرزندان آینده را کاهش دهند. PGS همچنین امکان تعادل خانواده را فراهم می‌کند و به زوجین این امکان را می‌دهد که جنسیت جنین خود را برای اهداف تنظیم خانواده انتخاب کنند.

ملاحظات اخلاقی

PGS همچنین می‌تواند در مواردی که ناهنجاری‌های ژنتیکی در جنین پس از لانه‌گزینی تشخیص داده می‌شود، از نیاز به سقط جنین انتخابی جلوگیری کند. با غربالگری جنین‌ها قبل از انتقال، PGS به زوجین این امکان را می‌دهد که در مورد جنین‌های خود به شیوه‌ای اخلاقی‌تر و مسئولانه‌تر تصمیم بگیرند و نیاز به تصمیم‌گیری‌های دشوار در مراحل بعدی بارداری را کاهش می‌دهد.

تاثیر تست PGS بر موفقیت آی وی اف

همانطور که در بالا توضیح دادیم، PGS به پزشکان کمک می‌کند تا جنینی با کروموزوم طبیعی را برای انتقال به رحم انتخاب کنند. PGS میزان موفقیت آی وی اف را افزایش می‌دهد زیرا جنین‌های با کروموزوم طبیعی احتمال بیش‌تری برای لانه‌گزینی و منجر به بارداری دارند. علاوه بر این، PGS همچنین احتمال سقط جنین را کاهش می‌دهد، زیرا شایع‌ترین علت آن ناهنجاری کروموزومی است.
البته هر مورد IVF منحصر به فرد است، بنابراین، برخی از زنان ممکن است تصمیم بگیرند که PGS را در درمان خود لحاظ نکنند. PGS می‌تواند علاوه بر هزینه‌هایی که قبلاً با IVF مرتبط بوده است، هزینه‌بر باشد. علاوه بر این، همانطور که تحقیقاتی که ذکر کردیم نشان می‌دهد، PGS در هر مورد تأثیر عمده‌ای بر موفقیت لانه‌گزینی ندارد. مانند تمام درمان‌های IVF، حتی با PGS، بالاترین میزان موفقیت با جنین‌های کروموزومی طبیعی از ۶۰ تا ۷۰٪ تجاوز نمی‌کند.

حتما بخوانید: افزایش شانس موفقیت در IVF 

تست PGS برای چه کسانی ضرورت دارد؟ 

در حالی که زنان در هر سنی در معرض خطر تولید جنین‌هایی با عدم تعادل کروموزومی هستند، این خطر با افزایش سن منبع تخمک افزایش می‌یابد. به همین دلیل است که زنانی که در سنین بالاتر بچه‌دار می‌شوند، بیشتر احتمال دارد بارداری با عدم تعادل کروموزومی داشته باشند. به همین دلیل است که زنان مسن‌تر ممکن است بخواهند PGS را به عنوان بخشی از درمان IVF خود در نظر بگیرند. با این حال، PGS برای بیماران در هر سنی در دسترس است.

سوالات متداول درباره تست PGS 

PGS برای چه افرادی توصیه می‌شود؟ 

PGS برای افراد با سن بالای 35 سال، کسانی که سابقه سقط‌های مکرر یا شکست‌های متعدد IVF دارند و افرادی که سابقه ناهنجاری کروموزومی شناخته‌شده دارند توصیه می‌شود. این تست همچنین برای افرادی که با مشکلات ناباروری شدید یا مشکلات اسپرم و تخمک مواجه هستند، مفید است. 

PGS چه مشکلاتی را در جنین بررسی می‌کند؟

PGS عمدتاً برای شناسایی ناهنجاری‌های کروموزومی مانند تری‌زومی‌ها (مثل سندرم داون)، تری‌زومی 18 و 13، و دیگر ناهنجاری‌های کروموزومی در جنین‌ها انجام می‌شود. این تست بررسی تغییرات تعداد کروموزوم‌ها را در نظر می‌گیرد. 

آیا PGS شانس موفقیت IVF را افزایش می‌دهد؟ 

بله، انجام PGS می‌تواند شانس موفقیت IVF را افزایش دهد زیرا انتخاب جنین‌های بدون ناهنجاری کروموزومی باعث کاهش خطر سقط و افزایش نرخ بارداری موفق می‌شود، به‌ویژه در زنان بالای 35 سال.

آیا PGS برای جلوگیری از سقط مکرر موثر است؟ 

PGS می‌تواند برای کاهش سقط‌های مکرر مفید باشد، زیرا انتخاب جنین‌های سالم از نظر کروموزومی شانس سقط را کاهش می‌دهد. با این حال، نتیجه قطعی برای همه موارد سقط مکرر وجود ندارد و بستگی به علت زمینه‌ای دارد.

آیا انجام PGS برای همه افراد ضروری است؟

خیر، انجام PGS برای همه افراد با IVF ضروری نیست. این تست تنها برای کسانی که عوامل خطر مانند سن بالا، سابقه سقط مکرر، یا مشکلات کروموزومی دارند، توصیه می‌شود. 

PGS در چه مرحله‌ای از IVF انجام می‌شود؟ 

PGS در مرحله بلاستوسیت (روز 5–6 پس از لقاح) انجام می‌شود، زمانی که جنین به اندازه کافی رشد کرده است و بیوپسی از سلول‌های تروفکتودرم برای تحلیل ژنتیکی گرفته می‌شود.

دقت تست PGS چقدر است؟

دقت تست PGS بسیار بالا است اما همچنان ممکن است نتایج نیاز به تأییدیه‌های تکمیلی از طریق روش‌های دیگر مانند آمنیوسنتز داشته باشد.

جمع بندی

سفر IVF هر کسی کاملاً منحصر به فرد است. پزشک باروری شما بسته به شرایط شما و همسرتان توصیه‌های ویژه‌ای ارائه خواهد داد. بنابراین، قبل از تصمیم‌گیری در مورد درمان خود، با دقت با یک متخصص باروری مشورت کنید و تا حد امکان تحقیقات لازم را انجام دهید. با اطلاعات صحیح، می‌توانید مطمئن شوید که با احساس آگاهی و قدرت وارد درمان باروری خود می‌شوید.